آنقدر آه کشیدم که دگر سیر شدم                                           

گر صورتم جوان است ولی پیر شدم

در جوانی ناله کردم کسی یادم نکرد

                                                                                    در قفس جان دادم و صیاد آزادم نکرد

مرا دردی است اندر دل اگر گویم زبان سوزد

                                                                                   اگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد

می روم دورتر از تو با دنیا ی خود خلوت کنم

                                                                                    باید آخر من به این دیوانگی عادت کنم

زندگی اندیشه ای بیهوده است

                                                                                    پایه اش از بیخ و بن فرسوده است

زندگی چیست ؟ خون دل خوردن

                                                                                    اولش رنج آخرش مردن